توانایی تعجب آور زنبور در تشخیص غذای آلوده به ویروس
به گزارش بیا شمال، بررسی جدید محققان آمریکایی نشان داده است که زنبورها می توانند ویروس ها را در منابع غذایی تشخیص دهند، اما لزوماً از آنها دوری نمی کنند.
به گزارش بیا شمال به نقل از خبر آنلاین، توانایی تشخیص ویروس ها و سایر عوامل بیماری زا برای حیوانات خیلی مفید است، برای اینکه می تواند به هدایت رفتار و پیشگیری از بیماری و مرگ آنها کمک نماید. وقتی صحبت از گونه هایی مانند زنبورها، مورچه ها و برخی حشرات دیگر به میان می آید که در گروههای سازمان یافته زندگی می کنند، این امر می تواند حتی حیاتی تر باشد، برای اینکه می تواند از شیوع عوامل بیماری زا در کل جمعیت آنها جلوگیری نماید.
به نقل از ایسنا، پژوهش های پیشین نشان داده اند که زنبورهای عسل می توانند آلودگی را در محیط اطراف خود از راه نشانه های غیرمستقیم مانند تغییر در بو یا طعم تشخیص دهند، اما این مساله که آیا آنها می توانند مستقیماً وجود ویروس ها را بیرون از بدن خود حس کنند، هنوز به خوبی شناخته نشده است.
محققان لابراتوار ژنتیک و فیزیولوژی پرورش زنبور عسل وابسته به «وزارت کشاورزی آمریکا»(USDA) و «سرویس تحقیقات کشاورزی آمریکا»(ARS) اخیراً پژوهشی انجام داده اند که توانایی زنبورهای عسل را در تشخیص وجود ویروس ها در منابع غذایی ارزیابی کرده است. نتایج پژوهش آنها نشان می دهند که زنبورها در واقع می توانند ویروس ها را در غذاها تشخیص دهند.
«مایک سیمون فینستروم»(Mike Simone-Finstrom)، پژوهشگر ارشد این پروژه اظهار داشت: من و «لیز والش»(Liz Walsh)، پژوهشگر سرویس تحقیقات کشاورزی آمریکا در ابتدا به پژوهش هایی پرداختیم که چگونگی قرار گرفتن زنبورها را در معرض ویروس های موجود در گل ها و محل های تغذیه بررسی می کردند و اینکه آیا زنبورها از غذای آلوده اجتناب می کنند.
اهداف اصلی این مطالعه، پاسخ دادن به این پرسش بود که آیا زنبورها می توانند ویروس ها را در غذای خود تشخیص دهند و آیا این مساله بر رفتار تغذیه ای آنها تاثیر می گذارد. محققان این پرسش را مطرح نمودند که اگر زنبورها نشانه هایی از ویروس را در غذا تشخیص دهند، آیا از خوردن آن اجتناب می کنند.
همچنین، فینستروم و همکارانش می خواستند بدانند که آیا نتایج جمع آوری شده در یک محیط آزمایشگاهی با نحوه رفتار زنبورهای عسل در طبیعت همسو هستند. برای این کار، آنها آزمایش های انجام شده در مرکز پژوهشی خودرا با مشاهدات میدانی به دست آمده از جمعیت زنبور عسل ترکیب کردند.
فینستروم توضیح داد: ما برای اینکه بفهمیم آیا زنبورها می توانند ویروس ها را در غذا تشخیص دهند و اینکه آیا از آن دوری می کنند یا جذب آنها می شوند، به آسانی به آنها حق انتخاب دادیم. ما زنبورها را در قفس هایی در لابراتوار قرار دادیم و به آنها اجازه دادیم تا بین شربت قند بدون ویروس و شربت قند آغشته به انواع متعدد ویروس هایی که زنبورهای عسل را آلوده می کنند، انتخاب کنند. ما میزان مصرف هر یک از این دو رژیم غذایی را اندازه گیری کردیم.
اگر زنبورهای عسل از هر رژیم غذایی مقدار یکسانی غذا می خوردند، محققان نتیجه می گرفتند که آنها هیچ ترجیحی ندارند و این نشان داده است آنها وجود ویروس ها را حس نمی کنند. در مقابل، اگر آنها بیشتر از شربت بدون ویروس نسبت به شربت آلوده می خوردند، این نشان می داد که آنها ویروس را تشخیص داده اند و از آن اجتناب کرده اند.
نتایج آزمایش های این گروه پژوهشی در مجموع نشان داد که زنبورهای عسل، وجود ویروس ها را در منابع غذایی تشخیص می دهند اما به صورت شگفت آوری، تشخیص ویروس همیشه آنها را به دوری از غذا ترغیب نمی نماید. براستی، در بعضی شرایط گویی آنها ترجیحاً غذاهای آلوده را انتخاب می کنند.
این مطالعه نشان داد زنبورهایی که نقش های متفاوتی را در یک جمعیت بر عهده می گیرند، واکنش های متفاوتی را به غذاهای آلوده نشان می دهند. به عنوان مثال، زنبورهای پرستار که مسئول تغذیه لاروها و زنبور ملکه هستند، در تابستان به اجتناب از غذاهای آلوده تمایل دارند، اما در پاییز ترجیحاً از غذاهای آلوده به سه ویروس متمایز تغذیه می کنند.
به نظر می آید زنبورهای جستجوگر که زنبورهای کارگر مسن تر هستند و مسئولیت جمع آوری شهد، گرده، آب و بره موم را در بیرون از کندو بر عهده دارند، به صورت مداوم محلول هایی را با غلظت بالا از یک ویروس خاص موسوم به «ویروس بال دژدیس»(Deformed wing virus) یا «DWV» ترجیح می دهند.
مشاهدات جالب این گروه پژوهشی را می توان در آزمایش ها و پژوهش های میدانی آینده بیشتر مورد بررسی قرار داد. این مطالعه ها در نهایت می توانند به درک بهتر دلایل تأثیرگذار بر رفتار تغذیه ای زنبورها کمک کنند و راهبردهای جدیدی را برای جلوگیری یا محدود کردن شیوع بیماریها در بین زنبورهای عسل عرضه کنند.
حرف آخر اینکه وقتی صحبت از گونه هایی مانند زنبورها، مورچه ها و برخی حشرات دیگر به میان می آید که در گروه های سازمان یافته زندگی می کنند، این امر می تواند حتی حیاتی تر باشد، به جهت اینکه می تواند از شیوع عوامل بیماری زا در کل جمعیت آنها جلوگیری کند. همچنین، فینستروم و همکارانش می خواستند بدانند که آیا نتایج جمع آوری شده در یک محیط آزمایشگاهی با نحوه رفتار زنبورهای عسل در طبیعت همسو هستند. برای این کار، آنها آزمایش های انجام شده در مرکز پژوهشی خودرا با مشاهدات میدانی به دست آمده از جمعیت زنبور عسل ترکیب کردند.
این مطلب بیاشمال را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب