کبد ما هزاران سال عمر می کند، اما مغز و قلبمان اجازه زندگی طولانی نمی دهند
به گزارش بیا شمال، مغز و قلب، به علت نداشتن توانایی تقسیم و بازسازی، اصلی ترین عوامل محدودکننده طول عمر انسان هستند، اما کبد می تواند هزاران سال عملکرد خودرا حفظ کند.
به گزارش بیا شمال به نقل از خبر آنلاین و برپایه گزارش زومیت، در سال ۱۹۹۷، ژان کالمان، مسن ترین انسان ثبت شده ی تاریخ، در ۱۲۲ سالگی دارفانی را وداع گفت. اما آیا انسان ها می توانند خیلی طولانی تر از این زندگی کنند؟ محققان با مدل سازی ریاضی و بررسی جهش های سلولی، به این پرسش پاسخ داده اند و دریافتند که اگر چند عضو کلیدی ما را محدود نمی کردند، حداکثر عمر ممکن برای انسان ها، خیلی فراتر از چیزی است که تصور می نماییم.
محققان برای محاسبه ی حداکثر عمر ممکن، مدلی ریاضی طراحی کردند و در آن، نرخ مرگ ومیر افراد را معادل یک فرد ۳۰ ساله ی سوئیسی درنظر گرفتند. دلیل انتخاب سوئیس و سن ۳۰ سالگی این بود که این گروه، به صورت میانگین سالم ترین افراد را دارند، اما بازهم احتمال مرگشان بر اثر خطرات معمول مثل تصادف، بیماری یا مصرف مواد مخدر وجود دارد.
کبد به عنوان عضوی با توانایی بازسازی بالا، می تواند بوسیله تجدید مداوم سلولی، عملکرد خویش را برای هزاران سال حفظ کند.
در این مدل ایده آل که افزایش سن با افزایش ریسک مرگ همراه نیست، انسان ها بطور نظری می توانند بیشتر از ۲۹هزار سال زندگی کنند. اما وقتی محققان فرآیندهای پیری و جهش های سلولی را وارد معادله کردند، دریافتند که دو عضو خاص، این عمر طولانی را بشدت محدود می کنند.
به نوشته آی اف ال ساینس، محققان با مدل سازی ریاضی اندام های مختلف و در نظر گرفتن فقط جهش های سوماتیک (خطاهای کپی برداری دی ان ای در طول تقسیم سلولی)، به تفاوت های شگفت انگیزی بین بافت ها پی بردند. اوگنی افیموف، نویسنده ی مطالعه، توضیح می دهد که نورون های مغز و سلول های عضله ی قلب که توانایی تقسیم و بازسازی ندارند، اصلی ترین عوامل محدودکننده ی طول عمر هستند. این سلول ها با تجمع جهش ها، بتدریج از کار می افتند و میانگین طول عمر نظری را از ۱۷۵۹ سال به ۱۵۶ سال کم می کنند.
در مقابل، کبد به عنوان عضوی با توانایی بازسازی بالا، می تواند بوسیله تجدید مداوم سلولی، عملکرد خویش را برای هزاران سال حفظ و تأثیر منفی جهش ها را خنثی کند. بعبارت دیگر، اگر مغز و قلب ما مثل کبد عمل می کردند، می توانستیم هزاران سال زندگی نماییم.
برپایه مطالعه، حداکثر میانگین عمر ممکن برای انسان ها، با درنظر گرفتن محدودیت های ناشی از جهش های سلولی، در محدوده ی ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال ارزیابی شده است و حداکثر عمر مطلق به ۴۷۰ سال می رسد. اما برای رسیدن به ۱۵۰ سالگی، باید راهکاری برای جایگزینی نورون های فرسوده پیدا نماییم. محققان تاکید می کنند که «سلول درمانی با هدف جایگزینی نورون ها ممکنست تنها راه عملی برای دستیافتن به طول عمر بیشتر از ۱۵۰ سال باشد، حتی اگر سایر عوامل پیری را برطرف نماییم.»
دیمیتری کریوکوف، نویسنده ی همکار مطالعه، می گوید: «گرچه جهش های سوماتیک اهمیت بالای ی در پیری دارند، به تنهایی نمی توانند مرگ ومیر را توضیح دهند. مکانیسم های دیگری مانند از دست دادن هموستاز پروتئین، اختلال عملکرد میتوکندری و تغییرات اپی ژنتیک نیز به همان اندازه در محدود کردن طول عمر نقش دارند.»
نورون های مغز و سلول های عضله ی قلب، به علت نداشتن توانایی تقسیم و بازسازی، اصلی ترین عوامل محدودکننده ی طول عمر انسان هستند
یکی از نتایج جالب پژوهش اینست که پیری در تمام اندام ها یکسان پیش نمی رود. مغز و قلب خیلی سریع تر از سایر اعضا مانند کبد و پوست تحت تأثیر پیری قرار می گیرند. این مساله نشان داده است برای افزایش طول عمر، باید بطور هدفمند روی این اندام های کلیدی متمرکز شد.
با وجود پیشرفت های چشم گیر در افزایش طول عمر، هنوز راه زیادی تا دستیافتن به حداکثر عمر ممکن باقی است. اما این مطالعه، مسیرهای جدیدی را برای پژوهش در حوزه ی پیری و ابداع درمان های هدفمند برای افزایش کیفیت و کمیت زندگی انسان ها ترسیم می کند.
این مطلب بیاشمال را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب