کشف تازه در رابطه با تکامل انسان اجداد ما هم روی زمین راه می رفتند، هم درخت نوردی می کردند
به گزارش بیا شمال، پژوهش جدید دانشمندان بر پایه بررسی استخوان های فسیلی نشان میدهد آسترالوپیتکوس ها، از اجداد اولیه انسان، در حالیکه روی دو پا راه می رفتند، همچنان بخش قابل توجهی از زندگی خویش را بر روی درختان می گذراندند؛ الگویی که حدود ۱.۸ میلیون سال پیش و با ظهور انسان های اولیه جنس «هومو» بتدریج تغییر نمود.
به گزارش بیا شمال به نقل از خبر آنلاین، یک تیم بین المللی از محققان به سرپرستی دانشکده پزشکی کک دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، با بررسی استخوان های فسیلی اجداد اولیه انسان، شواهد تازه ای درباره ی نحوه حرکت و شیوه زندگی آنها به دست آورده است. این تحقیق که در مجله علمی Science Advances انتشار یافته، استخوان های هفت فرد متعلق به آسترالوپیتکوس و انسان های اولیه از جنس «هومو» را بررسی نموده است. قدمت این فسیل ها بین حدود ۱.۵ تا ۳.۷ میلیون سال برآورد شده است.
محققان جهت بررسی استخوان ها از سی تی اسکن استفاده کردند تا ساختار داخلی آنها را با جزییات بیشتری ببینند. سپس ضخامت و استواری استخوان های بازو، ران و ساق پا را اندازه گیری کردند و میزان مقاومت آنها در مقابل خم شدن و پیچش را مورد بررسی قرار دادند.
استواری استخوان ها سرنخی از نحوه حرکت بود استخوان ها در طول زندگی، خودرا با فشارها و فعالیتهای روزمره سازگار می کنند. به همین دلیل، بررسی میزان استواری استخوان های مختلف می تواند اطلاعاتی درباره ی نحوه حرکت فرد در اختیار دانشمندان قرار دهد. بعنوان مثال، جانورانی که بخش زیادی از زندگی خودرا روی درختان می گذرانند، به طور معمول به استخوان های دست و بازوی قدرتمندتری نیاز دارند؛ در حالیکه در انسان های امروزی که عمدتا روی زمین راه می روند، استخوان های پا، خصوصاً استخوان ران، استواری بیشتری دارند.
بر همین اساس، محققان با مقایسه استواری استخوان های اندام های مختلف تلاش کردند مشخص کنند اجداد انسان بیشتر در چه محیطی حرکت می کردند.
آسترالوپیتکوس ها هم راه می رفتند، هم درخت نوردی می کردند نتایج نشان داد آسترالوپیتکوس ها الگوی متفاوتی از انسان امروزی داشتند. استخوان های بازوی آنها نسبت به استخوان ران، استواری بیشتری داشت؛ خاصیت ای که به الگوی مشاهده شده در میمون های امروزی شباهت دارد. این یافته نشان داده است استفاده از دست ها برای حرکت در بین درختان بازهم بخش مهمی از زندگی آسترالوپیتکوس ها بوده است.
در عین حال، بررسی استخوان های پا تصویر دیگری ارائه نمود. نسبت استواری استخوان ران و ساق پا در آنها تا حدی شبیه انسان های امروزی بود و نشان می داد که این موجودات توانایی راه رفتن روی دو پا را هم داشتند. به بیان ساده تر، آسترالوپیتکوس ها نه بطورکامل زمینی بودند و نه زندگی بطورکامل درختی داشتند؛ آنها تلفیقی از راه رفتن روی زمین و حرکت در بین درختان را تجربه می کردند.
کریستیان کارلسون، پژوهشگر ارشد این مطالعه، می گوید این ترکیب از خاصیت های متفاوت نشان داده است آسترالوپیتکوس ها شیوه حرکتی خاصی داشتند که نمونه مشابه مستقیمی از آن در جانوران امروزی دیده نمی شود.
تغییر بزرگ با ظهور «هومو» اما در انسان های اولیه از جنس «هومو» که حدود ۱.۸ تا ۲.۳ میلیون سال پیش زندگی می کردند، وضعیت متفاوت بود. در این گروه، استخوان ران نسبت به استخوان بازو استواری بیشتری داشت؛ الگویی که به انسان امروزی شباهت دارد و نشان داده است حرکت روی زمین اهمیت بیشتری پیدا کرده بود.
بگفته محققان، این یافته ها نشان داده است حدود ۱.۸ میلیون سال پیش تغییر مهمی در شیوه حرکت اجداد انسان رخداده و آنها بالاتر از گذشته به راه رفتن و جابه جایی روی زمین وابسته شده اند. hین تغییر به معنای آن نیست که انسان های اولیه ناگهان زندگی درختی را کنار گذاشتند، اما شواهد استخوانی نشان داده است نقش حرکت در محیط های زمینی در این دوره افزایش پیدا کرده است.
آیا راه رفتن بیشتر با بزرگ تر شدن مغز ارتباط داشت؟ یکی از نکات جالب این مطالعه، هم زمانی تقریبی تغییر در شیوه حرکت با افزایش اندازه مغز در انسان های اولیه است. در دوره ای که وابستگی به حرکت روی زمین افزایش پیدا کرد، اندازه مغز هم در تعدادی از گونه های اولیه جنس «هومو» به صورت قابل توجهی بیشتر شد. دانشمندان قبل از این دلیلهای مختلفی برای افزایش اندازه مغز در اجداد انسان مطرح کرده اند؛ همچون استفاده از ابزار، تغییر رژیم غذایی، جست وجوی منابع غذایی و ایجاد رفتارهای پیچیده تر.
محققان این مطالعه احتمال می دهند افزایش مسافت هایی که اجداد انسان روی زمین طی می کردند هم ممکنست با تغییرات بدن و مغز آنها ارتباط داشته باشد. در عین حال، این بخش هنوز در حد یک فرضیه است و پژوهش حاضر نمی تواند رابطه مستقیم میان افزایش راه رفتن و بزرگ تر شدن مغز را ثابت کند.
نتایج این مطالعه نشان داده است گذار اجداد انسان از زندگی درختی به زندگی زمینی، یک اتفاق ناگهانی نبوده است. آسترالوپیتکوس ها میلیونها سال پیش توانایی راه رفتن روی دو پا را داشتند، اما در همان زمان بازهم از درختان استفاده می کردند و اندام های بالایی آنها برای حرکت در محیط های درختی سازگاری قابل توجهی داشت.
در ادامه و با ظهور انسان های اولیه جنس «هومو»، الگوی استفاده از اندام ها تغییر نمود و حرکت روی زمین اهمیت بیشتری پیدا کرد. به این ترتیب، استخوان های فسیلی تنها بقایای بدن موجودات میلیونها سال پیش نیستند؛ بلکه می توانند سرنخ هایی از نحوه حرکت، محیط زندگی و حتی تغییرات مهمی که مسیر تکامل انسان را شکل داده اند، در اختیار دانشمندان قرار دهند.
این مطالعه در مجله Science Advances انتشار یافته و عنوان آن «Proportional limb strengths signal an adaptive shift in arboreality in early human evolution» است.
منبع: بیا شمال
این مطلب بیاشمال را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب